|
 Likovna radionica
"Pohvala ruci"
Koordinator Likovne radionice
"Pohvala ruci" :
Katarina Ljubinkovic Zorkic, slikar
Adresa radionice:
Beograd, Petra Čajkovskog 2a (Senjak)
Kontakt telefon 2650 736; 064 11 06 896
e-mail adresa : poh.ruci@eunet.yu
Likovna radionica "Pohvala ruci" nastala je februara 2000. godine , kao samostalna radionica za rad sa decom sa posebnim potrebama. Osnivaci radionice su likovni umetnici sa teritorije Beograda, a polaznici su deca sa L.Down sindromom.
Nasa radionica trenutno okuplja 13 (trinaestoro) dece sa L. Down sindromom, uzrasta od 18 do 36 godina starosti. S obzirom na specificnost njihovog stanja, preporuka je da se sa tom decom radi u manjim grupama. Voditelji radionice su dva slikara, dva filologa i jedan roditelj.
Na pocetku okupljanja u radionici, vecina dece iz grupe nije bila osposobljena za samostalno slikanje i crtanje kao ni za druge moguce tehnike izrazavanja u sferi likovne umetnosti. Kako je njihov emotivni svet veoma razvijen, a motoricke mogucnosti umanjene, pokusavamo da radeci sa njima razvijemo najvise sto je moguce njihove motoricke i kreativne sposobnosti, i da ih sto je moguce vise, ukljucimo u redovne tokove zivota u zajednici, pokusavajuci da im povecamo stepen samostalnosti i samopouzdanja.
Sa decom radimo pet dana u nedelji, a nas zajednicki rad traje po sest sati dnevno-od 8h do 14 h. Tada su deca najsvezija i najkreativnija i njihovi kapaciteti za stvaralastvo i druzenje su najveci u prepodnevnim satima.
Od pocetka rada radionice napravili smo ukupno deset prodajnih izlozbi njihovih radova. Od prikupljenog novca, pravimo sa decom visednevne izlete van Beograda, pet godina vec stampamo novogodisnje kalendare sa njihovim crtezima i novogodisnje cestitke.
Polaznici radionice nemaju nikakvih materijalnih obaveza a osnivaci i voditelji radionice, rade zahvaljujuci pre svega donacijama.
Na pocetku rada radionice, imali smo podrsku Save The Children organizacije, a nakon toga podrsku nam je dala Ambasada Kraljevine Holandije i Ambasada Francuske.Poslednje dve godine radimo zahvaljujuci podrsci Ministarstva za socijalna pitanja I Skupstini grada Beograda.
Od novca koji dobijamo kao podrsku, placamo režijske troskove za radni prostor, kupujemo materijal za rad, obezbedjujemo deci uzinu , osvezenje i higijenska sredstva, vodimo ih na izlete, zimovanje i letovanje. Takodje, nadoknada za rad oditelja, izdvaja se iz tih sredstava.
Ovakav nacin rada sa decom sa L. Down sindromom, naisao je na veliku zahvalnost i podrsku njihovih porodica, jer osim razvijanja kreativnosti i poboljsavanja motorike, deca su na ovaj nacin napredovala u socijalizaciji, a vecina dece je pocela vise i cistije da govori, slobodnije da se ophodi u odnosu sa okolinom i pospesila licnu sigurnost i osecaj vaznosti u drustvu.
Nasi izleti i odlasci na letovanje i zimovanje, znacajan su doprinos u osamostaljivanju ove dece.
S obzirom na rezultate koje smo postigli za pet godina rada, zeleli bismo da nastavimo sa ovakvim oblikom rada sa decom sa L. Down sindromom, ali nastavak naseg rada, osim nase dobre volje, zavisi i od materijalnih mogucnosti.
Beogradsko drustvo za L.Down sindrom, koje okuplja roditelje i strucnjake iz ove oblasti, ocenilo je visokom ocenom ovakav vid rada u nasoj radionici sa decom.
Nakon zavrsene specijalne osnovne skole, ove osobe nemaju resen status daljeg druzenja ili zbrinjavanja u institucijama, pa ovakav i slicni vidovi njihovog okupljanja i rada jedina su mogucnost za njih da nastave da zive i rade u osmisljenim i za njih vise nego korisnim grupama. Puno je primera pogorsanja stanja kod ove populacije nakon zavrsetka specijalne skole i nemanja mogucnosti za integraciju u neku grupu ili instituciju nakon toga. Postoje cak primeri gde se deca trajno povlace u sebe , sto se pripisuje njihovom mentalnom stanju, a ustvari je rezultat prestanka kontinuiteta i ucestvovanja u, za njih do tada naucenim situacijama
Grupa dece okupljene u likovnoj radionici “Pohvala ruci” pokazuje mnogo vecu samostalnost i samosvest od ostale dece sa kojom su pohadjala specijalnu skolu.
Cinjenica da su sve vise svesni svog znacaja i mesta u drustvu, zahvaljujuci radu u radionici a potom i javnoj prezentaciji njihovih radova, opredelila ih je da sa radoscu dolaze u radionicu, i da sve vise i cesce svoje zatvorene krugove sire i druze se sa zdravom decom, sto je izmedju ostalog i cilj ljudi koji vode radionicu.
Uvodjenje ove dece u drustvo i “mesanje” sa zdravom populacijom, polako brise velike razlike koje su stvorene izmedju ove dece i njihovih zdravih vrsnjaka.
S obzirom da smo kupili keramicku pec za profesionalni rad sa glinom, nas sledeci korak je da obucimo decu da samostalno izradjuju predmete od gline, sama ih boje i glaziraju i ucestvuju (uz nadzor voditelja) u finalizaciji predmeta.
Takodje, uspeli smo decu da obucimo u tehnici tkanja na malim razbojima (sto je s obzirom na njihovu umanjenu motoriku bio veoma dugotrajan proces), i da od razlicitih tkanica pravimo upotrebne predmete (jastuke ,korpe , tasne, kaiseve, drzace za cvece, novine i slicno).
U narednom periodu radicemo na obuci dece u oslikavanju predmeta od gline-pokusacemo da spojimo vec savladanu tehniku crtanja, na predmetima koje naprave od gline, i tako ih uvedemo u nove mogucnosti razmisljanaja i kreiranja (do sada su crtali jedino na papiru).
Aplikovanje sitne plastike i predmeta od gline na tkanice je drugi deo nase obuke u ovom periodu, jer smatramo da sve sto su naucili kao pojedinacne tehnike, mogu polako da kombinuju i sabiraju u novim zadacima. Tako ce im se osim motorike razvijati i kreativnost, a svaki postignuti rezultat je veliki korak napred u sticanju samopouzdanja kod ove populacije.
U aprilu mesecu smo pripredili desetu prodajnu izlozbu njihovih radova, na kojoj su posetioci mogli da se uvere u napredak rada ove dece. Takodje, svaka izlozba je momenat kada oni komuniciraju sa spoljnim svetom kao autori izlozbe i kao osobe, tog dana najvaznije. Primetili smo da nakon svake izlozbe njihovo samopouzdanje i komunikacija sa spoljnim svetom postaje sve cvrsca.
|
